یکی از اشکالات ایسم ها این است که تصور میشود برای همه جوامع همان یک نسخه جواب می دهد ،در حالی که بومی سازی یکی از اقتضائات ایسم هاست.

مثلا یک‌ایسم در روسیه یک جور جواب میدهد،در ایتالیا یک جور و در ایران یک جور.

فمینیسم هم وقتی به ایران رسید خیلی غیر ایرانی بود.حرفهایی می شنیدی که بیشتر از همدلی طلبی خنده دار بود و انگار یک عده دنبال عصبی بازی در آوردن و سر کشی بودند.

سرکشی هم که میدانید پکیجش خود به خود روی رنج سنی چهارده تا بیست پنج شش سال نصب شده و فقط منتظر فشردن دکمه است.

شما فقط یکی دو نمونه اخیر فمینیسم را ببینید؛ دعوا کردن با چادری ها در مترو و فیلم گرفتن و جیغ زدن و فحش دادن...
انتقاد و جقله خطاب کردن زنی که به همجنس خودش تذکر میدهد و بعد انتشار حداکثری فیلمی که با جرأت گرفته اند !
حالامفاد تذکر های با اشاره نرم آن زن چ بوده؟

از همان کارها که به ما در نُه سالگی میگویند خدا دوست دارد و ما هرگز در نه سالگی نمی فهمیم که چرا سلیقه خدا این شکلی است که خیلی هایمان هنوز هم نفهمیدیم و معلوم هم نیست قرار است تا کی نفهمیم!

بله، بعضی ها فمینیسم را با جنگ های صلیبی اشتباه گرفتند و اگر هم بیایی وسط و بگویی خب بابا آن چادری هم زن است، ممکن است از هر کجای عالم که اوقاتشان تلخ باشد سرت خالی کنند و دو تا بد و بیراه هم به تو بگویند.

کاش بفهمیم این میزان عصبیت جز خراب کردن روابط با جماعت هموطن و بعضا هم جنس به چ درد دیگر میخورد.

کاش بفهمیم که فمینیسم برای همه زن ها صادق است از آن ها بگیر که یک‌ رژ زده نزده از خانه میروند بیرون تا آنها که از دماغشان فقط یک تیغه و دوتا سوراخ سوزن برای ورود و خروج نمادین هوا باقی مانده و لبشان شبیه ورودی آبشار نیاگارا شده و بار اصلی نفس کشیدن هم روی همین لبهاست.

الان می دانم یک‌عده آه بلند میکشند و میگویند ای وای باز موضوع زن است!
و یک‌ عده دیگر هم آه خواهند کشید و خواهند گفت نکند باز قرار است نسبت همه مشکلات از قبیل هرزگی مردان ، ورود دلار به کانال پنجاه تومان ،مشمولان عسر و حرج که سال هاست اسیر و عبیر راهروهای دادگاه خانواده اند،غم کارگرانِ ارزان و بدون بیمه،مافیای خودرو وپراید سیصد میلیونی، اختلاس و بی تدبیری برخی مسئولان ،گرفتن شاسی بلند بدون قرعه کشی،سختی های فروش نفت کش آمریکایی در بازار ایران همه و همه را به روسری های بر باد رفته زنان نسبت بدهید.

بله عزیزان میتوانید آه دوم را بلند تر بکشید....

پ ن :بیدل، در این ستم گاه از دردِ نا امیدی
بسیار گریه کردیم اکنون بیا بخندیم